گوشیهای هوشمند و زندگی ما

یک وسیله الکترونیکی و اینهمه بی قراری و حس ناامنی

حتما تا به حال تجربه کرده‌اید که وقتی برای دیدن یک عکس یا دیدن یک ویدیو یا به هر ضرورت دیگری گوشی موبایلتان را برای لحظاتی به کس دیگری میدهید، مستقل از آنکه آن شخص چه کسی باشد اصلا حس خوبی ندارید.

سوال این است که چرا؟ واقعا چه وسیله دیگری از وسایل زندگی ما هست که با دیدن اینکه در اختیار کس دیگری است اینهمه حس بد و ناامنی و بی‌قراری برای ما ایجاد شود.

کمی فکر کنید چرا این بی قراری در حالی که کس دیگری از اتوموبیل، راکت تنیس، کتاب مورد علاقه، خودکار گرانقیمت و یا کاپشنی که دوستش دارید استفاده کند بوجود نمی‌آید. حتی تصور اینکه کس دیگری روی تختخواب شما خوابیده هم این بی قراری را به آدم نمیدهد. حتی لپ‌تاپی که بر روی آن شبکه‌های اجتماعی نصب نشده باشد هم به این اندازه برای ما مهم نیست.

 

نوموفوبیا یا بدون موبایلم هرگز!

میتوان با اطمینان گفت که جا گذاشتن و دور بودن از هیچیک از وسایل دیگر زندگی امروز ما به اندازه دور بودن از گوشی موبایل ما را دچار استرس و دردسر نمیکند به نحوی که امروز بیماری جدیدی به لیست بیماریهای رایج افزوده شده به نام نوموفوبیا یا سندروم دوری از موبایل و آش آنقدر شور شده است که حدود ۲۵% از مردم معتقدند بدون گوشی هوشمند خود قادر به ادامه زندگی نیستند. (لینک توضیحات بیشتر از سایت متمم)

گوشیهای هوشمند و نوموفوبیا

 

گوشیهای هوشمند خود واقعی ما هستند

گوشی هوشمند ما میداند که ما با چه کسانی حرف میزنیم و عضو چه گروههایی در شبکه های اجتماعی هستیم. اگر اهل معاشرت متنی (تکست چت) هم باشید که تا دو رقم اعشار پته شما را روی آب میریزد. حتی میتواند با دقت ۱۰ متر مشخص کند که ما کجا بوده ایم و یا هستیم و یا خواهیم رفت.

لیست تاکسی‌هایی که از مبداهای مختلف به مقاصد مختلف گرفته‌ایم را نشان میدهد. اطلاعات بانکی ما را دارد و به راحتی میتوان با آن به حساب بانکی ما سرک کشید. حتی غذاهای آنلاینی را هم که سفارش داده‌ایم قابل ردیابی است. اینکه چه موسیقی گوش میدهیم و یا چه عکسهایی با چه کسانی داریم را هم در سه سوت لو میدهد! حتی میتوان با دسترسی به گوشی کسی خودمان را جای او جا زده و از سد پروسه‌های راستی آزمایی عبور کنیم.

خود واقعی ما در آینه گوشیهای هوشمند

واقعیت این است که گوشیهای هوشمند ما تبدیل به نسخه بسیار دقیقی از خود واقعی ما شده‌اند. همان خود واقعی که به کمتر کسی نشانش میدهیم و خب مسلم است که اینچنین نسخه دقیق و عریانی از خود را باید بسیار محافظت کرد.

گوشیهای هوشمند ما در واقع تبدیل به یک امتداد بیرونی از مغز و شاید قلب ما شده‌اند و دور نیست روزی که این امتداد هوشمند در بدنمان جاسازی شود و خلاص! پس تا آن روز دو دستی گوشیهای هوشمند خود را بچسبید.

مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد

‏و سیاستمدار خوب یعنی همین که مردم از مرگ او نه بخاطر خود او، که بخاطر خودشان متاثر می‌شوند.

photo_2017-01-08_23-43-40

مشکل بازماندگان عصر سنتی با ERP چیست ؟

ERP چیست ؟

ERP یک راه حل نرم‌افزاری است که تمام فعالیت‌های واحدهای مختلف سازمان را به طور یکپارچه در یک سیستم نرم‌افزاری واحد تعریف و ایجاد می‌کند و با درهم آمیختگی اطلاعات و عملیات در سازمان درصد خطاناپذیر سازی و توان گزارش گیری سریع و دقیق را افزایش میدهد. برای اطلاعات بیشتر به سایت پانوراما  مراجعه کنید.

خاطره ای از روزهای نه چندان دور

یازده سال پیش زمانی که خیلی جوانتر بودم، در شرکتی مشغول بکار بودم که در مناقصه‌ای به ارزش حدود ۵ میلیون دلار برای پیاده سازی یک سیستم ERP به عنوان پایلوت برنده شده بود، که مربوط به یکی از صنایع حیاتی کشورمان بود. در آخرین گام و بعد از انجام کارهای تشریفاتی مناقصه و امثالهم، موضوع ارجاع شد به شورای فناوری اطلاعات آن دستگاه دولتی برای تایید و ابلاغ به پیمانکار.

ERP چیست تعریف ERP

در آن روز کذایی به خوبی یادم هست که جلسه‌ای تشکیل شد که شاید حدود ۳۰ نفر آدمهای عالیرتبه و البته با میانگین سنی ۵۰ سال در آن حضور داشتند و رئیس آن شورا وقتی که موضوع مطرح شد با پرسیدن این سوال که ضرورت خرید یک سیستم خارجی  ERP چیست ، تریبون را در دست گرفته و کلی داد سخن در مدح و ستایش توان شرکتهای داخلی در انجام کارهای محیرالعقول دادند.

سرانجام با یک موضع گیری انقلابی به تیم ما که نماینده شرکت برنده مناقصه بود اشاره فرموده و گفتند: آیا ما یک عمر برای این انقلاب خدمت کردیم و خون دادیم، جوان دادیم، زندگی دادیم، که این جوان های غرب زده خود فروخته بیایند اینجا و میلیون ها دلار پول این کشور رو برای انجام کاری که خودمان توان انجامش را داریم بریزند به جیب شرکتهای خارجی و قس علیهذا. پرواضح است که با این حرفهایی که کمابیش برای ما آشناست، کاری کردند که در نهایت مناقصه‌ای که ما در آن برنده شده بودیم باطل شد.

فرجام ماجرا

در نهایت با سرمایه‌ ۶۰ میلیارد تومان که معادل ۸۰ میلیون دلار امروز است یک تیم داخلی که حتی نمیدانست ERP چیست شکل گرفت و امروز پس از گذشت بیش از ۱۰ سال تلاش، نتیجه عملا هیچ مطلق است و آن دستگاه محترم به این نتیجه رسیده است که این کار از طریق دانش داخلی امکان پذیر نیست. آن رییس شورای محترم هم بازنشسته شده‌اند و در کمال عزت و احترام مشغول گذراندن دوران بازنشستگی خود هستند.

به صرف تجربه اندکی که در این حوزه دارم سازمانهای زیادی را دیده‌ام که کم و بیش درگیر همین فضا هستند اما در سایه نفت عزیز کسی عدم النفع وحشتناکی که خود آن سازمانها در برآوردهایشان از واحد میلیارد دلار برای برآورد کردنش استفاده میکنند سوالی نمیپرسد.

مسلما دستگاههای نظارتی باید با کوچکترین اشتباه و فساد در روند خریدها و مناقصات دولتی برخورد کنند اما واقعا آیا دادگاهی برای کسانی که با تعصب زیاد تصمیمات غلطی میگیرند که میلیاردها دلار هزینه پیدا و پنهان به کشور تحمیل میکند نباید تشکیل شود؟

آیاخائنان عصر دیجیتال ما هستیم که باور کرده‌ایم که باید از سیستمهای روز دنیا استفاده کرد تا رسوب دانش کسب و کار در کشور اتفاق بیافتد یا کسانی که میخواهند درهای صنایع را به روی تحولات شگرف دیجیتال ببندند و باعث عقب افتادگی غیر قابل جبران نسل بعد از دنیای امروز میشوند؟

امروز ناروا دانستن استفاده از سیستمهای مدیریت کسب و کار خارجی برای صنایع و کسب و کارها مانند این است که به مردم بگوییم شما حق ندارید از اینترنت و یا گوشیهای هوشمند و یا اپلیکیشنهای خارجی استفاده کنید چون این خیانت است و باید صبر کنید تا ما گوشی هوشمند و اینترنت و سیستمهای خودمان را ایجاد کنیم! شاید باید بپرسیم واقعا خائنان عصر دیجیتال چه کسانی هستند؟

بی شعورهای ضدگلوله و احوال این روزهای سیاست جهان

خوشحالم که خورشید و ماه آنقدر بالا آویزان هستند که هیچکس نمیتواند دست دراز کند و آنها را از آسمان بردارد. اگر اینطور نبود شک ندارم که یک الاغ تغییر شکل داده هوس میکرد که آنها را پایین بکشد و دنیا را با گاز روشن کند.

photo_2017-01-01_19-00-29

تکنولوژی ابزار ارتباط یا قطع ارتباط؟

اریک پیکرزگیل (لینک وبسایت رسمی) هنرمند و عکاس ۳۰ ساله آمریکایی است که مدتی است در قالب یکی از پروژه‌هایش با سوژه گجتهای هوشمند و حضور همیشگی و همه جانبه آنها در زندگی مدرن امروزی و فاصله‌ای که این گجتها بین آدمها بوجود آورده‌اند عکسهایی را منتشر میکند. در این پروژه اریک از مردم خواسته است در حالتهای مختلف استفاده از این گجتها قرار گیرند و سپس آن گجتها را از دستشان گرفته و از آنها خواسته است تا ژست و حالتشان را حفظ کنند. این پروژه وقتی برای اریک آغاز شد که یک روز صبح در کافه‌ای در شهر نیویورک توجهش به خانواده‌ای جلب شد که در حین صبحانه خوردن به جای ارتباط برقرار کردن و با یکدیگر حرف زدن، گوشیهای هوشمند خود مشغول بودند. اریک در دفتر یادداشت خود نوشت: به نظر میرسد که ما به جای استفاده از تکنولوژی برای تسهیل ارتباطات در حال استفاده از آن برای تنهاتر شدن و قطع ارتباط با دیگران هستیم.

cody_and_erica

در دهه شصت صحنه سر کوچه ایستادن پسرهای محل و یا دم در نشستن و سبزی پاک کردن زنهای خانه دار در اکثر شهرها و محلات بسیار رایج و طبیعی بود. در واقع مردم برای وقت گذرانی به این روشها رو می آوردند اما امروز دیگر این صحنه ها قابل مشاهده نیست و در عوض همه مشغول عکس گرفتن و پست کردن هستند. خانمهای خانه دار هم گروههای تلگرام و قرارهای آنلاین را ترجیح میدهند. این موضوع تنها مختص ایران نبوده و در سراسر دنیا به نحو غم انگیزی شایع است به نحوی که هر فرد به طور متوسط ۴۰ بار در روز اکانت شبکه های اجتماعی خود را چک میکند و متوسط زمانی که از اسمارت فون خود استفاده میکند به ۵ ساعت در روز بالغ میشود.

 

court_sarah_couch

 

grant

Self portrait of the artist Eric Pickersgill and his wife Angie as they lay back to back while using thier non existant phones. The black and white portrait shows the young couple ignoring each other in bed.

ماجرای اسنپ چیست – سرنوشت دایناسورها در عصر دیجیتال

دایناسورهای عصر دیجیتال چه شکلی هستند؟

ظاهرا میلیونها سال پیش موجودات نخراشیده و نتراشیده ای به نام دایناسور وجود داشته اند که با گرم تر شدن زمین و تغییرات اکوسیستمی صورت گرفته در سیاره ما و در نتیجه عدم توانایی آنها برای تطبیق خودشان با شرایط جدید، نسلشان منقرض شده است.

این تصور رسمی و موجود نزد بشر امروز است در حالیکه ظاهرا واقعیت این است که اگر چه دایناسورها به صورت کلاسیک خود از بین رفته‌اند اما روحشان در قالبهای متعددی در دنیای امروز وجود دارد و از قضا خیلی هم حی و حاضر هستند و بسیار هم حساس به تغییرات اکوسیستمی بسیار مهمی که در ۱۰ سال اخیر در دنیا بوجود آمده و باعث ورود جدی انسان به عصر دیجیتال شده و دایناسورها را در معرض خطر جدی قرار داده است هستند .

کسب و کارهای در حال نابودی

واقعیت این است که همه کسب و کارهایی که هویت اصلی آنها برقراری ارتباط بین مصرف کننده و تولید کننده های خدمات و یا کالاها بوده است. در نتیجه تغییرات حادث شده و ورود به عصر دیجیتال یکی پس از دیگری محکوم به نیستی و فنا و یا پذیرش شرایط جدید و تغییر شکل و هویت هستند.

شرکتهای مخابراتی در شکل سنتی خود، ارائه دهندگان اینترنت خانگی، شبکه های تلویزیونی و رادیویی، بخشهای اقتصادی باشگاههای فوتبال، آژانسهای تبلیغاتی، آژانسهای مسافرتی، بانکداری سنتی به مفهوم شعبه داری، خریداران عمده میوه و غذا، حمل و نقل شهری، شرکتهای کرایه دهنده ماشین بدون راننده، آژانسهای املاک و بسیاری از کسب و کارهای کوچک و بزرگ دیگر، مستقل از سابقه و سایز و امکانات مالی و غیره، دیر یا زود یا باید با شرایط جدید تطبیق پیدا کنند و یا به دست سازمانهای نوپایی که شرایط جدید را درک کرده‌اند از پا درخواهند آمد.

 

تصویری از اپلیکشین اسنپ - بهترین روش برای اینکه بدانید اسنپ چیست این است که اپلیکیشن اسنپ را نصب کنید. این اپلیکیشن نسخه اندروید و نسخه iOS هم دارد.

 

ماجرای اسنپ چیست.

پلاتفرم اسنپ که با درک صحیح از مشکلات موجود در حمل و نقل شهری در کشور و به حرفه‌ای ترین روش ممکن مدتی است به شدت بر سر زبانها افتاده است (لینک روزنامه شهروند) امروز مورد حمله دایناسورهای عصر دیجیتال قرار گرفته است. به نحوی که تلاش بی شرمانه تاکسیرانی و شهرداری و آژانسهای تاکسیرانی شهری برای از پا درآوردن اسنپ میتواند در دوره‌های آموزشی راه اندازی کسب و کار در ایران تدریس شود.

حضرات با این بهانه که اسنپ مجوز ندارد و معلوم نیست راننده‌های این شرکت چه کسانی هستند و مشکلات امنیتی برای مردم ایجاد میکند و وجودش باعث ترافیک شهری شده است، تمام قد در پی سر به نیست کردن این ایده دوست داشتنی و البته نه چندان جدید برآمده اند.

من نمیدانم اسنپ چند راننده دارد اما واقعا چه خلافی هست که یک راننده اسنپ میتواند انجام دهد و یک راننده آژانس سر کوچه ما به دلیل مجوز داشتن از انجام دادن آن عاجز است؟ چه پروسه تعیین صلاحیتی برای استخدام یک راننده در آژانس محله ما هست که در استخدام یک راننده اسنپ نیست؟

حضرات جوری از مجوز حرف میرنند که انگار همه آن مسافربرهای شخصی در سی سال اخیر مجوز داشته اند و یا همه آنهایی که شب و روز مردم را در بیابان و خیابان خفت کردند و به یغما بردند را خسارتش را ایشان پرداخت کرده است. پنداری که آن برگ کاغذ داروی تمام دردها و آسیبهای این کسب و کار است. با امنیتی کردن هر آن چیزی که دوستش نداریم، نمیفهمیمش و یا خلاف منافع ماست کشور به کدام سو خواهد رفت؟ واقعا مشکل حضرات با اسنپ چیست ؟

البته برای نسل ما که از روزهای حرام بودن ویدیو و نوار کاست تا فتوای حرام بودن اینترنت پر سرعت همراه و تماس تصویری را دیده است جای تعجبی نیست اما بد نیست به اصل ماجرا هم نگاهی بیاندازیم.

نکاتی در مورد اسنپ

اسنپ مثل هر Platform Business دیگری تعداد زیادی مصرف کننده را به تعداد زیادی خدمت دهنده وصل میکند و چون مقیاس کسب و کارش به ۲۰ راننده و محله خاصی محدود نیست در نتیجه میتواند با کم کردن قیمت، سرویس ارزانتری به مشتری ارائه دهد. در مقام مقایسه و برای اینکه بهتر بدانیم مزایا و معایب اسنپ چیست میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

  • نیاز نداشتن به فضای پارکینگ. دایناسورهای فعلی علیرغم نیاز به پارکینگ و الزام داشتن آن برای اخذ پروانه کسب با چرب کردن سبیل بازرس همین اتحادیه‌ای که رییسش (مصاحبه رییس تاکسیرانی با همشهری) در حمایت از ما مصرف کننده محترم یقه جر میدهد، موضوع ماست مالی شده و رانندگان محترم آژانسها هم از پل پارکینگ من و شما و یا آپشن پارک دوبله و سوبله و ایجاد ترافیک استفاده میکنند.
  • معلوم بودن دقیق قیمت سرویس. در عصر دایناسورها، وقتی از راننده میپرسیم کرایه چقدر شده است، می فرمایند هر چقدر دوست دارید! یا هر چقدر همیشه پرداخت میکنید! هر دو این پاسخها یعنی هر چقدر زورم برسد و یا هرچقدر شما اسکل هستید! شکایت شما از راننده و یا دایناسور مربوطه هم به جایی نخواهد رسید.
  • امکان سرویس گیری سریع و برآورد زمان انتظار واقعی. در زمان حکومت دایناسورها چند صد بار شنیده ایم که الان ماشین نداریم و باید ده دقیقه صبر کنید؟ صد البته که این ده دقیقه معمولا یکساعت به طول خواهد انجامید و شما هم هیچ کاری نمیتوانستید بکنید!
  • امکان ردیابی تاکسی در طول مسیر. شما میتوانید بدون دغدغه فرزند خردسال خود را به راننده بسپارید و از روی نقشه حرکت دقیق او را رصد کنید! به همین سادگی.
  • نظام قیمت گذاری بهینه با توجه به شرایط. با فرض پذیرش این فرض محال که آژانسهای تاکسی سرویس، نرخهای اتحادیه را رعایت میکنند، نرخ جابجایی بین نقطه سعادت آباد تا بازار مثلا ۲۰ هزار تومان تعیین شده است. این نرخ برای روز شنبه صبح، جمعه عصر و یا ۳ صبح روز دوشنبه و یا آخر هفته‌ای در هفته آخر سال یکسان است! بدون هیچ ربطی به میزان ترافیک شهر و یا میزان عرضه (تعداد تاکسی موجود)! واقعا برای اثبات احمقانه بودن این روش باید دلیل آورد؟
  • خالی حرکت نکردن ماشینها در مسیر برگشت. در شکل سنتی آژانسهای تاکسی سرویس، وقتی مسافر در مقصد پیاده میشود، راننده باید مسیر برگشت به دفتر آژانس را بدون مسافر طی کند! این یعنی اتلاف وقت و انرژی و سوخت و ایجاد ترافیک.
  • امکان انجام کار پاره وقت برای هر قشری از مردم و با حفظ شان آنها. نگارنده در مقطعی از زندگی در یک آژانس تاکسی سرویس به عنوان راننده کار میکردم و مسلما از جو و فضای موجود در این آژانسهای اصلا راضی نبودم و نهایتا هم علیرغم نیاز به درآمد آن عطایش را به لقایش بخشیدم. امروز روی وبلاگ اسنپ معمولا راننده‌ها معرفی میشوند و میبینیم که آدمهای بسیار موجه صرفا در حد نیازشان و بدون اینکه برچسب خاصی به آنها بچسبد میتوانند درآمد جانبی معقولی برای خود فراهم کنند و از آن فضای عصر کلاه مخملیها هم خبری نیست.
  • امکان بازخورد دادن در مورد کیفیت سرویس و اقدامات اصلاحی. واقعا چند بار تا حالا شکایت یکی از مردم در مورد رانندگی بد راننده، کثیف بودن ماشین، برخورد بد راننده و غیره به جایی رسیده است. با اسنپ اقلا دلمان خوش است که حرفمان را زدیم و اگر اسنپ به حرفمان گوش نکرد خواهد دید که رقیبش یکی پس از دیگری مشتریانش را خواهد دزدید.

مشکل اسنپ چیست ؟

شاید تنها دغدغه‌ای که میتواند وجود داشته باشد این است که شماره موبایل مشتری و راننده برای هم و بدون خواست آنها معلوم میشود. این دغدغه به جایی است که البته راه حل فنی دارد. کافی است اسنپ با یکی از اپراتورهای موبایل موجود قراردادی ببندد که تماسهای دو طرف را در یک جعبه سیاه دریافت و به دیگری منتقل کند تا نیازی به فاش شدن شماره موبایل طرفین هم نباشد.

به همین سادگی. میبینید، در عصر دیجیتال برای هر مشکلی راه حلی هست. شخصا امیدوارم دایناسورهای عزیز که تا سر حد مرگ در مقابل هر تغییری مقاومت میکنند از اینهمه تجربه مقاومت شکست خورده خسته شوند و به فکر کردن رو بیاورند. در مورد اسنپ شم شخصی من میگوید که حضرات از اینکه این موضوع به فکر خودشان نرسیده عصبانی هستند والا منطق موضوع که خیلی روشن است.

هرزه نگاری، هرزه پسندی و دنیای آنلاین این روزهای ما

یک سوال خیلی رایج این روزهای این است که چرا مردم در فضای مجازی (یکی از غلط‌ترین غلطهای مصطلح این روزها در ایران همین تعبیر فضای مجازی است، من نمیدانم وقتی توییتر و فیسبوک و واتس‌آپ و غیره از انتخاب رییس جمهور آمریکا تا انتخابات مجلس خودمان و الگوی زندگی مردم و رواج تروریسم و همه چیزهای دیگر را تحت تاثیر قرار میدهند و بخش مهمی از اقتصاد دنیا روی بسترهای به اصطلاح مجازی حرکت میکند، آیا دنیای آفلاین مجازی محسوب میشود و یا دنیای آنلاین) به شدت بد دهن، خشن و بی رحم و عوضی شده‌اند؟ چرا کسی مثل امیر تتلو بیش از دو میلیون فالور پیدا کرده در حالی که استاد شجریان که تاج هنر موسیقی کشور هستند هم این تعداد عاشق ندارد. چرا مردم اینقدر سطحی نگر شده‌اند که احمقانه‌ترین خبر مربوط به یک ستاره دست چندم موسیقی یا سینما به سوژه روز جامعه تبدیل میشود در حالی که حوزه تفکر و فرهنگ و هنر به حال خود رها شده‌اند؟

پاسخ در یک چیز است! تحول دیجیتال و حرکت دنیا از آفلاین به آنلاین. این مردم همان مردم هستند. قبلا هم همینقدر بد‌دهن و خشن و بی‌رحم و عوضی بوده‌اند اما قبلا در دنیای آفلاین تعدادشان دقیقا قابل شمارش نبود! قبلا وسعت دید ما به اندازه فامیل و دوست و آشنا بود که عموما تعدادشان از ۲۰۰ نفر تجاوز نمیکرد و عموما ما باور داریم که خودمان و اطرافیانمان خوبیم، اما امروز بر بستر دنیای آنلاین (تعبیر بهتر به جای فضای مجازی) وسعت دید ما به اندازه میلیاردها نفر شده و همه قاره‌ها را در سرانگشت خود با سرعت نور میپیماییم. قبلا هم مردم آشغال پسند و سطحی بوده‌اند اما دیده نمیشد. مردم امروز که اینستاگرام مد شده طرفدار تتلو نشده‌اند، قبلا هم حضرتش را عاشقانه میپرستیدند اما امکان نمایش و ثبت این موضوع فراهم نبوده است. قبلا هم مردم ژست دوزاری بچه پولدارها پشت بنزهایشان را به آثار هنری و فکری ترجیح میداند، اما آن روزها ابزار ثبت و اندازه‌گیری در کار نبود ولی امروز هست و میبینیم که تعداد لایکهای عکس کامی جان با ژست مکش مرگ ما پشت ماشین ددی خریده‌اشان N برابر شعر جدید یک شاعر معاصر است.

photo_2016-12-28_14-41-52

کسی که به موزه میرفت و کار ونگوک را تماشا میکرد کسانی را میدید که آنها هم به تماشای همان هنر آمده بودند و در نتیجه این حس را میگرفت که مردم هنوز به هنر اهمیت میدهند و برایشان مهم است اما همه آن میلیونها نفری که به دیدن هنر اهمیت نمیدادند را هرگز نمیدید پس آنچه میدید را به جامعه بسط میداد. درست مثل کسانی که در تعطیلات به شمال میروند و در ترافیک ۱۰ ساعته جاده از خودشان میپرسند که اینهمه آدم پولدار در کشور هست بعد همه هم میگویند وضع مردم خراب است!!! صد البته به لطف بسترهای دنیای آنلاین در همان ترافیک حضرات میتوانند عکسهای تکان دهنده قبرخوابها را ببینند و سری به تاسف تکان دهند. آنچه اتفاق افتاده این است که در عصر دیجیتال چیزی از دید کسی پنهان نمی‌ماند هر چه هست روی دایره و در معرض دید است و چون حجم پستی و دنائت و حماقت در دنیا به مراتب بیش از فهم و درایت و آگاهی است در نتیجه آنچه بر بستر دنیای آنلاین بیشتر به چشم میآید همین است و بس.

نگاهی به تعرفه موبایل در ایران و لزوم توسعه و تحول دیجیتال

تعرفه موبایل ثابت ماند اما همه چیز دیگر ۳ برابر میشود

در فاصله سالهای ۱۳۸۴ تا امروز بر اثر سیاستهای حاکم در کشور، تورمی که در اقتصاد ایران حاکم شده عملا قیمت همه چیز از انرژی و غذا و لباس تا مسکن و خودرو را اقلا ۳ تا ۴ برابر افزایش داده حتی حداقل دستمزد نیروی کار هم همگام با تورم افزایش ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصدی را تجربه کرده‌ است. (جدول مقایسه قیمتها)

اما تنها و تنها یک مورد هست که مشمول این افزایش نجومی نشده و آن تعرفه موبایل برای مکالمه و ارسال پیامک است. این در حالی است که هزینه دستیابی به سخت افزارها و نرم افزارهای خارجی مورد نیاز برای عملیات اپراتورهای موبایل هم با افزایش ۳۰۰ درصدی قیمت ارز عملا بیش از سه برابر شد.

حالا سوال این است چرا و چگونه قیمت تعرفه موبایل در کشور نه تنها افزایش نداشته بلکه کاهش هم داشته است. جالب اینجاست که برخلاف همه جیغ و دادهایی که برای گران شده هر چیزی به راه میافتد کلا کسی به این موضوع کوچکترین توجهی نکرده است.

 

ثابت ماندن تعرفه موبایل، خواست اپراتورها یا فشار دولت؟

در مقاطعی از این سالهای گذشته اپراتورهای موبایل واقعا تحت فشار بوده و قصد افزایش تعرفه را داشته‌اند اما سازمان تنظیم مقررات رادیویی که (بد نیست بدانیم که این سازمان با کسب درآمد از محل فروش فرکانس و مجوزهای مورد نیاز و همچنین سهم درآمدی از لیسانس اپراتورها به عنوان سومین منبع درآمدی کشور پس از نفت و مالیات مطرح است) از سوی دولت مسئول نظارت بر بازار است، به هیچ وجه اجازه این افزایش را نداد.

حالا سوال اینجاست که دولت خدمتگزار و بعضا مهرورز در خیلی از موارد قصد مبارزه با گرانی را داشته است اما چطور شده که تنها در این یک مورد موفق بوده ولی هرگز زورش به خودروسازها و یا مسکن سازها و هزاران صنف دیگر نرسیده است؟ قاعدتا از نظر معادلات قدرت، اپراتورهای موجود هیچکدام کمتر از سایر سازمانهایی که خون مردم را سالهاست در شیشه کرده و به خودشان میفروشند ندارند. پس این تثبیت عجیب قیمت حتی کاهش آن چطور رخ داده است؟

اما در جستجوی پاسخ:

بخشی از پاسخ این است که تغییر تعرفه موبایل برای اپراتورها نیازمند مجوز سازمان تنظیم است و این سازمان همواره در مقابل درخواست اپراتورها برای افزایش قیمت ایستاده است. اما این پاسخ کاملی به نظر نمیرسد چون در خیلی زمینه های دیگر هم دولت قیمت‌گذار و قانون‌گذار است و بعضا تلاشی مشابه برای تثبیت قیمتها داشته که هرگز به نتیجه نرسیده است!

پاسخ کامل این است که تعرفه موبایل توسط سیستم بیلینگ که مسئول حساب و کتاب استفاده مشترکین از شبکه و محاسبه صورتحساب آنهاست تامین میشود و برای تغییر قیمت کافی است یک فیلد کوچک اما مهم در این سیستم تغییر کند! دولتها هم با چوب سازمان تنظیم هر گونه تغییر در این فیلد نازنین را ممنوع کردند! قیمت گذاری کاملا متمرکز و بر اساس سیستم کاملا روشن و بدون امکان وجود واسطه ها در فرآیند فروش بوده است. نتیجه هم این است که آب از آب تکان نخورد.

بگذریم از اینکه همین سازمان تنظیم مقررات عزیز هرگز نتوانست در مورد شفافیت و صحت قبوض صادره به برخی اپراتورها فشار لازم را وارد کند و کسی نمیداند چندین هزار میلیارد تومان پول ناروا از مشترکین گرفته شده است اما قصدم این بود که روشن کنم چگونه تحول دیجیتال، سیستم سازی و نظارت دقیق از طریق این سیستمها میتواند راهگشا باشد. صرف قانونگذاری بدون هیچگونه سیستم سازی و ابزار اجرای قانون عملا فقط عامل بی اعتبار کردن قانون است و بس و محلی برای رشد واسطه‌ها و کار چاق‌کنها.

تحول دیجیتال و چاقویی که دسته خودش را می برد.

با توسعه شبکه نسل سوم و چهارم در کشورهای مختلف دنیا عملا شرکتهای مخابراتی به عنوان یک پل ارتباطی مطرح خواهند شد و  با ظهور و توسعه OTT ها درآمدهای ناشی از تماس صوتی و پیامک جای خود را به درآمدهای ناشی از فروش پهنای باند به مشترکین و صد البته مواهب ناشی از Big Data میدهند.

در واقع به زودی خواهیم دید که شعار Communication has to be free تحقق پیدا خواهد کرد و آنلاین بودن به بخشی از حقوق بشر تبدیل خواهد شد. امروز در هند میبینیم که اپراتورها تماس صوتی را تقریبا رایگان کرده‌اند(لینک خبر از خبرگزاری فناوری اطلاعات) و مدلهای درآمدی خود را به سرعت تغییر میدهند پس جای تعجب ندارد که ما در ایران هم بخشی از این روند محتوم صنعت باشیم.

امروز میبینیم که هزینه‌ای به نام رومینگ در قاره اروپا در حال حذف شدن است و تقریبا صورتحساب ماهانه جای خود را به هزینه اشتراک ماهانه بدون سقف مصرف داده است. در واقع از آن روزی که در سال ۱۳۷۸ معادل هزار دلار آن روز برای سیم کارت همراه اول پرداخت کردم تا امروز که به لطف تحول دیجیتال و فناوری MNP یا همان ترابردپذیری، اپراتورها برای نگه داشتن مشترکین خود در شبکه به آنها التماس میکنند، حدودا ۱۷ سال گذشته است، اما از امروز تا روزی که اپراتورها تماسها و شاید حتی مصرف دیتا را هم برای مشترکین مجانی اعلام کنند زمان زیادی باقی نمانده است.

تعرفه موبایل در ایران و لزوم تحول دیجیتال

حرف آخر

حرف من این است که، بسیاری حوزه های دیگر هم مانند ارتباطات در دنیا به همین مرز رسیده است اما در ایران در بر پاشنه دیگری میچرخد، برای مثال در حوزه خودرو، امروز با سود صفر و ۳ سال گارانتی و حتی سرویس رایگان به شما بهترین خودروهای روز را در همین دوبی بیخ گوش خودمان میدهند و تازه بعد از ۳ سال هم خودرو کارکرده شما را با نو تعویض میکنند کلی هم منت مشتری را میکشند اما در ایران……………………… در تسهیلات بانکی و خدمات بیمه و دهها مورد دیگر هم همین است و ما هنوز اندر خم یک کوچه هستیم. دلیل این توسعه نیافتگی از نظر من فقط و فقط یک چیز است. باقی ماندن این صنایع و تجارتها در ساحت کسب و کار سنتی و مقاومت در مقابل تحول دیجیتال و سیستماتیک شدن. دود آن هم بی شک دارد به چشم همه ما میرود و بس.

ما، مصرف پلاستیک و دشمن فرضی

 

  • مواد پلیمری با ماندگاری حداقل سیصد تا هزار سال یک ماده تجزیه‌‌ناپذیر محسوب می‌شود که می‌تواند منشأ مخاطرات گسترده‌ای در محیط‌زیست شود.
  • کیسه‌های پلاستیکی و ظروف یکبار مصرف حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ سال در طبیعت ماندگاری دارند و به راحتی تجزیه نمی‌شوند.
  • رها کردن این کیسه‌های پلاستیکی و بسته بندیهای یکبار مصرف در زمین‌های کشاورزی باعث از بین رفتن حاصلخیزی زمین شده و به گیاهان آسیب می‌زند.
  • بر اساس آمارهای موجود سالانه بیش از دو میلیون تن مواد پلاستیکی در کشور مصرف می‌شود.
  • مصرف پلاستیک در ایران سه برابر بیشتر از میزان جهانی است.
  • هر خانواده ایرانی به‌طور متوسط روزانه سه کیسه پلاستیکی وارد چرخه محیط‌زیست می‌کند که با مصرف نکردن یک کیسه پلاستیکی در هفته در هر خانواده ایرانی می‌تواند از مصرف حدود یک میلیارد کیسه پلاستیکی در سال جلوگیری کند که این میزان برابر ۷ هزار تن پلاستیک است.
  • میزان پلاستیک‌های تولیدی در ایران بیش از ۱۷۷هزار تن در سال تخمین زده می‌شود. این رقم معادل پانصد تن در هر روز است.
  • ایران در زمره ۱۰کشور نخست پرمصرف ظروف یک‌بار مصرف پلاستیکی قرار گرفته‌است.
  • کشورهایی چون بنگلادش و امارات که از لحاظ شاخص‌های توسعه پایین‌تر از ایران هستند توانسته‌اند به‌طور کامل یا به میزان ۵۰ درصد مصرف مواد پلاستیکی خود را کاهش دهند و از مواد تجزیه پذیر و سازگار با محیط زیست استفاده کنند.

plastic

واقعا آیا حل معضل مصرف بی رویه مواد پلاستیکی و رها کردن آنها در طبیعت به شکلی که امروزه در کشورمان شاهد هستیم، نیازمند تکنولوژی خاصی بوده که مشمول تحریم است و یا سرمایه گذاری وسیعی میطلبد که از عهده حکومت خارج است؟ آیا مانند مساله آلودگی هوا نیازمند حل چندین مساله بنیادی دیگر به عنوان پیش نیاز است و یا مانند مساله تورم از لاینفک نظام سیاسی و اقتصادی ایران به شمار میرود؟

به اعتقاد من، مشکل در اولویت نداشتن محیط زیست برای مردم و در نتیجه دولت است. انگار که نسل ما، کشور دشمن را تسخیر کرده و قصد دارد تا در کوتاهترین زمان ممکن همه چیز آن دشمن فرضی از فرهنگ تا محیط زیست و اقتصاد را به زوال و نیستی بکشد. دولت کوچکترین اقدامی برای کنترل و تغییر وضع موجود انجام نمیدهد و مردم هم شبانه روز مشغول مبارزه با دشمن فرضی!

 

در کشورهای توسعه یافته، موقع خرید از یک سوپر مارکت در مقابل درخواست شما برای کیسه پلاستیکی حدودا دو دلار برای هر کیسه از شما دریافت میکنند و خیلی جاها هم رسما اعلام میکنند که این هزینه حفاظت از محیط زیست است. در نتیجه مردم هرکدام با کیسه های پارچه ای خودشان برای خرید می آیند، به همین سادگی! در ایران بارها دیده‌ام که در سوپر مارکتهای بزرگ مردم نه تنها هر جنس را در کیسه جدا قرار میدهند بلکه علنا و یا یواشکی تعدادی کیسه هم برای مصرف بعدی بر میدارند و این کیسه ها بلافاصله پس از اولین مصرف به عنوان زباله وارد محیط میشوند.

floatingbottles

حکایت بطریهای یکبار مصرف که خود داستان مفصلی است، همه جا پخش‌اند و به بدترین شکل در طبیعت رها شده‌اند. در بسیاری از کشورها موقع خریدن یک بطری پلاستیکی آب معدنی از شما مبلغی حدود نیم تا یک دلار به عنوان عوارض محیط زیست دریافت میشود و شما برای پس گرفتن آن باید بطری را به محلهای خاصی که در نظر گرفته شده پس بدهید تا بازیافت شود و شما هم به پولتان برسید. فقرا و خیابان گردها هم به جمع کردن بطریهایی میپردازند که آدمهای تنبلی که قبلا هزینه بی مسئولیتی و تنبلی خود را پرداخته اند آنها را به دور انداخته اند و پولش را از دستگاههای اتوماتیک و یا فروشگاهها پس میگیرند. سخت بود؟

راننده‌های بی فرهنگ یا حکومتی که سیستم نمی‌داند؟

یکی از مهمترین و اعصاب خردکن ترین معضلات زندگی کردن در ایران طرز رانندگی کردن مردم است. عموما هم این موضوع را به بی‌فرهنگی و نادانی مردم نسبت میدهند که البته قابل بررسی است اما قصد من این است که با بررسی علت و معلولی که زیر بنای نگرش سیستمی است به بررسی موضوع بپردازم.

علل اصلی ایجاد ترافیک بعضا عبارتند از: عدم رعایت حق تقدم، پارک کردنهای دوبله، عدم رانندگی در بین خطوط، فقدان آموزش موثر ترافیکی.

 

تعداد کم چراغهای راهنمایی

یک قانون ساده وجود دارد مبنی بر اینکه سر هر تقاطع باید یک چراغ قرمز باشد تا ترتیب تردد معلوم باشد. به همین سادگی. در تهران خودمان اما، هزاران تقاطع وجود دارد که چراغ ندارند. به عبارت دیگر تعیین ترتیب تردد در آن معلوم نیست. صرفا به قانونگذاری برای ترتیب حق تقدم بسنده شده و اجرا به عهده آدمیزاد خودخواه گذاشته شده است بدون هیچ مکانیزم اجرایی. در واقع قوانین فقط به درد تعیین مقصر در موقع بروز تصادف و اداره بیمه میخورند. نتیجه هم این شده است که آدمها خودشان به روش و زبان خودشان باید مساله را حل کنند. این زبان وقتی داخل خودرو باشید تبدیل به زبان بوق میشود چون به هر حال باید با زبانی با راننده مقابل حرف بزنیم و چون همه تله پاتی بلد نیستند در نتیجه بوق میزنند که یعنی تو نیا تا من عبور کنم.

به عنوان مثال برای رانندگی در تقاطعهای فرعی ظفر و نفت شمالی در تهران عملا فلسفه بکش تا زنده بمانی حاکم است. نتیجه دیگر این کمبود چراغهای راهنمایی، این است که رعایت حق تقدم از طرف راننده ها عملا غیر ممکن میشود چون جریان تردد خودروها هیچگاه متوقف نمیشود. یعنی راننده‌ای که از مسیری که تقدم ندارد میخواهد وارد مسیر اصلی شود در صورتی که بخواهد حق تقدم را رعایت کند، احتمالا تا آخر عمر منتظر خواهد ماند. در بسیاری از کشورهایی که رانندگی در آنها مثال زدنی است تعداد چراغهای راهنمایی که ممکن است در یک کیلومتر مسیر به آن بر بخورید گاهی تا ۱۰ تا هم میتواند باشد.

 

ترافیک تهران و هرج و مرج

چراغهای احمقانه چشمک زن

باور کنید در هیچ کشوری که اندکی درست و حسابی باشد چراغهای چشمک زن وجود خارجی ندارند. چراغ چشمک زن یعنی من قانون را به تو گفتم اما تو مختاری که آن را رعایت کنی یا نکنی! واقعا در کدام جامعه بشری وضع قانون بدون مکانیزمهای اجرا جواب داده است؟ من هرگز درک نمیکنم که با چه منطقی پلیس ما هزینه خرید و نصب و نگهداری این چراغهای بی خاصیت را میدهد که روی اعصاب ما چشمک بزنند؟ واقعا اگر کسی بتواند یک خاصیت برای این چراغها پیدا کند جایزه نوبل باید به او داد.

 

تنگ و گشاد شدن معابر و بزرگراهها

میلیاردها تومان خرج میکنیم و بزرگراه میکشیم. سالها خون ملت را به شیشه میکنیم تا یک تونل افتتاح شود و بعد هم با کلی سر و صدا مدعی حل مشکل ترافیک میشویم. معبر افتتاح میشود و به دو روز نرسیده متوجه میشویم که ای داد و بیداد ترافیک حذف نشده بلکه از جایی به جای دیگر منتقل شده. چرا؟ به یک دلیل ساده، عرض معابر کم و زیاد میشود و همین یعنی دستی دستی ترافیک تولید کردن برای شهر. ورودی تونل توحید، ورودی تونل نیایش، باند جنوبی بزرگراه همت حد فاصل شهرک غرب تا پل گاندی، ورودی بزرگراه صدر از مدرس شمال و دهها نقطه دیگری که همیشه در صدر اخبار ترافیکی هستند نتیجه طراحی نادرست مهندسین جان بر کف ایرانی است. اتوبان شیخ زاید در دوبی با طول بیش از ۵۵۸ کیلومتر طول هرگز گرفتار این طراحی نادرست نیست و در نتیجه از شر ترافیک از پیش طراحی شده در امان است به همین سادگی.

 

دوربینهای قدیمی و کم

قانون گذاری حتی در ممالک مترقی بدون ابزار اجرا و نظارت بر آن یعنی کشک. در همه کشورهای توسعه یافته وجب به وجب خیابانها تحت نظارت دوربینهای ترافیکی و امنیتی هستند. در واقع قوانین سخت گیرانه با ابزارهای به روز اجرا میشوند اما در ایران کمتر از ۱۰ درصد معابر و چهار راهها تحت پوشش دوربینها هستند که این خود فراغ بال بیشتری به همه ما رانندگان عزیز میدهد.

عدم رعایت قانون پارکینگ توسط شهرداری

در حالیکه طبق قانون در مناطق مسکونی احداث یک واحد پارکینگ، به ازاء‌ هر واحد مسکونی ضروری است دوستان جهادگر، با یک جریمه سر و ته موضوع را به هم میاورند. انگار که قانون نه برای اجرا که برای پول در آوردن از آن وضع شده است. بدتر آنکه با تغییر کاربری املاک مسکونی که به ازای هر واحد ممکن است ۲ خودرو داشته باشند به واحدهای اداری و تجاری عملا تعداد خودروهای مراجعه کننده به هر واحد را از ۲ به میانگین ۱۰ میرسانند. عجیب نیست که در این شرایط مشکل پارکینگ وجود داشته باشد و شهروندان به پارک کردن دوبله و سوبله و غیره رو بیاورند.

کمبود امکانات و یا توجه پلیس

چرا پلیس ما اقدام به اجرای قانون و جریمه متخلفین نمیکند؟ چون نیرو کم دارد! واقعا اگر پلیس در کشور ما به حل معضل ترافیک به چشم یک تجارت نگاه کند آیا مشکل کمتر نمیشود؟ من شخصا حاضرم به صورت یک پیمانکار با استخدام ۱۰۰۰ نیروی پلیس اقدام به اجرای قانون در جاهایی که مردم دوبله پارک میکنند و باعث ایجاد ترافیک میشوند بکنم و ۲۰ درصد از جرایم صادره را به عنوان دستمزد بردارم. واقعا درکش سخت است؟

البته فرض قابل بررسی این است که وقتی میشود قانون را اجرا کرد که حاکمیت بسترهای زیر ساختی جایگزین را فراهم کرده باشد والا صرفا با اجرای قانون رای دهندگان عزیز و گرامی قانون شکن ناراحت خواهند شد. ما هم که حوصله کار زیر بنایی نداریم فلذا ولش کنیم برود پی کارش.

 

فقدان آموزش موثر ترافیکی

در همه کشورهای پیشرفته آموزش قوانین ترافیک و زندگی روزمره جزیی مهم از آموزش سنین ابتدایی است اما در ایران مطلقا به این موضوع پرداخته نمیشود. به جای صرف وقت اندکی در سنین پایین برای آموزش زیربنایی مردم با صرف میلیاردها تومان هزینه به آدمهای گنده خودخواه میخواهیم آموزش تمدن بدهیم. بلا اثر بودن موضوع البته جای تعجبی نخواهد داشت.

همه موارد فوق در کنار موارد ریز و درشت دیگر، آنارشیزمی را در فرهنگ ترافیکی ما تولید کرده است که قانونمندترین آدمهای روی کره زمین را هم در کمتر از یک ربع تبدیل به یک راننده تهرانی میکند. واقعا خود جناب فرمانده راهنمایی و رانندگی میتواند در اتوبان همت بین خطوط براند؟ این در حالی است که مسافرکشهای محترم ونک – رسالت را اگر به آلمان ببریم از خود آنگلا مرکل بهتر و قانونمندتر رانندگی میکنند. تفاوت در سیستمها است و بس.